• Eufrasie

Op is niet op

Bijgewerkt: 26 apr 2018



Sinds een jaar of vijf besluipt me in de herfst een beklemmend, paniekerig gevoel dat ik bewust voorbij hol, maar dat me onbewust telkens weer inhaalt. Ik voel me zo omdat ik weet dat ik ook deze winter zal moeten presteren zonder daar de kracht voor te hebben. Dat het wiel moet blijven draaien maar de brandstof toch op is. Energie borrelt niet meer spontaan en gul en onvoorwaardelijk op. Het is schaars goed geworden. Het onderhandelt.

In ‘de berg van moeten’ zit ik gebetonneerd, inwendig strijd voerend tussen mijn intiemste dromerijen enerzijds, de massale niets ontziende beslaglegging door werk en gezin anderzijds. En dat in het donker.

Ook dit jaar kom ik aan bij de voet van de berg. ‘Het is jij of ik’, ik stel me voor dat hij dat kordaat tegen me zegt. Vroeger had ik hem daarop eigenhandig steen voor steen afgebroken en elders naar eigen model terug opgebouwd. Vroeger had ik technieken ontwikkeld om elke nieuwe steen industrieus bovenop de andere te plaatsen. Dan had ik naar beneden gekeken om de reacties van enthousiastelingen, passanten en ongelovigen gade te slaan. Nu weet ik het niet zo goed meer. Nu vraag ik de berg of hij zich begrepen voelt en masseer ik hem in de lenden. Hij bulderde gisteren van het lachen, vandaag negeert hij me straal. Als ik leer te houden van wie hij is, misschien kunnen we elkaar dan laten voor wie we zijn.



© 2017 

Created with Wix.com

  • w-facebook
  • w-flickr