Als je valt

Meisje, meisje als je valt, altijd iets van maken.

Ik heb het citaat even in bruikleen van Connie Palmen, die het op haar beurt van balletdanser Sonia Gaskell had. Dat ‘vallen’ was voor Connie tot tweemaal toe een geliefde verliezen, eerst Ischa Meijer, dan Hans van Mierlo. Er ‘iets van maken’ deed ze door een roman te schrijven over dat verlies en haar lezers een taal te geven om hun verdriet tactieler te maken.

En dan is er nog dat ‘meisje, meisje’. Dat vind ik vooral heel prachtig. Omdat Connie bewust en van jongs af koos voor een carrière als auteur (aanvankelijk als priester, maar wat is het verschil?), wat voor dat meisje niet evident was. Omdat ze een slim, verrijkt alternatief biedt voor zuivere kennisboeken, even vernuft maar eer betuigend aan fictie als een volwaardige manier om de werkelijkheid te vatten. Niet enkel daarin zijn haar boeken vrouwelijk. En ten slotte omdat ze zichzelf als ‘meisje’ blijft aanspreken, en daarmee zorgvuldig iets authentieks bewaart, ondanks alle verdriet.

Ik struikelde over mijn job en besefte dat mijn benen niet even lang zijn. Ik viel voortdurend om en stootte om de haverklap mijn hoofd, omdat ik niet begreep dat ik niet kon lopen zoals andere mensen. Krampachtig negeerde ik dat aanvankelijk, ik wilde gewoon mee doen met de rest. Tot ik op een dag mezelf nog eens in kaduke staat opraapte, demonteerde en alle onderdelen op de keukentafel uitstalde.

 

Ongelooflijk wat ik allemaal ontdekte.

Ik besloot er iets (anders) van te maken. 

© 2017 

Created with Wix.com

  • w-facebook
  • w-flickr